Monday, September 4, 2017

திரும்ப வந்துட்டேன்னு சொல்லு !!

காலம் எவருக்கும் நிற்காமல் ஒரு காட்டாறு போல சென்று கொண்டு இருக்கிறது இல்லையா ?! நமது வாழ்வில் சந்தோஷங்களும், துரோகங்களும், மன்னிப்புகளும், சண்டைகளும், சோகங்களும், சவால்களும் என்று வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன, சற்று நின்று நிதானித்து வானத்தை பார்த்து எதை நோக்கி ஓடி கொண்டு இருக்கிறோம் என்று சிந்தித்து பார்த்தால், வெறுமையே மிஞ்சுகிறது இல்லையா ! இந்த காலத்தை கட்டு படுத்த தெரியாமல் நாம் அதன் வெள்ளத்தோடு கலந்து சென்று கொண்டு இருக்கிறோம், அதனை என்றாவது எதிர்த்து சென்று, ஒரு தருணத்தில் திரும்ப சென்று அங்கிருந்து மீண்டும் வாழ வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பியதுண்டா ?! சில விஷயங்கள் நடக்காது என்று தெரிந்தாலும், ஒரு சுவாரஸ்யத்திற்காக நீங்கள் அந்த தருணத்தை மனதில் கொண்டு வந்ததுண்டா ? எந்த நொடியில் உங்களது வாழ்க்கை மாற ஆரம்பித்தது என்று நீங்கள் சற்றேனும் கவனித்ததுண்டா.... ஒரு வேளை அந்த தருணம் உங்களுக்கு மீண்டும் கிடைத்தால் இன்று வாழ்க்கை எப்படி இருந்து இருக்கும் ?



கண்களை மூடி யோசித்து பார்த்தால்..... ஜன்னல் ஓரத்து பஸ் பயணங்கள், ரோட்டின் இரண்டு பக்கங்களும் புளிய மரங்கள் சூழ்ந்த நிழல், சேமியா ஐஸ் வண்டிக்காரர், சில்லாங் கல் விளையாடிய நினைவுகள், பெரிய திண்ணை இருந்த வீடு, காவேரி கரை குளியல், பாட்டியின் சுருக்கு பையில் இருந்து கிடைத்த பத்து பைசா, வேப்ப மரத்தில் ஏறி விளையாடிய தருணங்கள், கரண்ட் இல்லாத பொழுதில் அம்மா வீசிய விசிறியின் காற்றில் தூங்கியது, பக்கத்து வீட்டு பெண்ணுடன் விளையாடியபோது கிடைத்த இனம் தெரியாத கிளுகிளுப்பு, முதல் முதலாக பாண்ட் போட்ட தருணம், வாத்தியார் நல்லா படிக்கற என்று சொன்ன சந்தோசம், முதல் காதல், முதல் பிரிவு, இரண்டாம் ஆட்டம் சினிமா நண்பர்களுடன், சரோஜாதேவி புத்தகம் படித்தது, ஆனந்த விகடனில் ஜோக் வாசித்து சிரித்த தருணங்கள், ராஜேஷ்குமார் கிரைம் நாவல்.... என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம் இல்லையா ?!



ஊர் ஸ்பெஷல் பயணங்களில் பல சுவாரசியமான மனிதர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும், அப்படியான ஒரு பயணத்தில் ஒரு பெரியவரை சந்திக்க நேர்ந்தபோது, வெகு சுவாரசியமாக வாழ்க்கையை பற்றி சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார். இந்த வாழ்க்கை என்பது வெறும் ஆம், இல்லை என்பதிலேயே உள்ளது என்று அவர் கூறியபோது, ஆச்சர்யப்பட்டேன். இந்த பதிவை படிக்க போகிறேனா, இல்லையா.... ஆம் என்றால் உங்களுக்கு ஒரு சந்தோஷமும், இல்லை என்று மூடி வைத்துவிட்டு எழுந்தால் ஒரு சந்தோஷமும் கிடைக்கும், இல்லையா? இப்படி வாழ்வின் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் நீங்கள் எடுக்கும் முடிவுகளில், இந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு சுவாரசியத்தை ஒளித்து வைத்து இருக்கின்றது என்பது நீங்கள் எடுத்த முடிவுகளின் வழி செல்கையில் தெரிந்துவிடும், ஆனால் நினைத்து பாருங்கள்..... நீங்கள் எடுத்த அந்த முடிவின் எதிர்பதம் ஒரு தங்க சுரங்கத்தை தந்திருக்குமா, இல்லை ஒரு புதைகுழியா ?! இன்று வாழ்வது சொர்க்கத்திலா அல்லது நரகத்திலா ?!



நீங்கள் கடந்த காலத்திற்கு சென்று உங்களது வாழ்வை மாற்ற விரும்புகிறீர்களா என்று கேட்டால், எத்தனை பேர்
ஒரு பொன்மாலை பொழுதில் நண்பர்களுடன் உரையாடி கொண்டு இருந்தபோது இந்த கேள்வி எழுந்தது.... எந்த தருணத்தை நோக்கி நாம் திரும்பி செல்ல வேண்டும், வாழ்வு மீண்டும் தொடங்க வேண்டும் என்று. ஒவ்வொருவரும் சுவாரசியமாக விவரிக்க தொடங்க, அந்த காலம் எங்களது அருகினில் சுவாரசியமாக கேட்டு கொண்டு இருந்தது ! நண்பர் ஒருவர் அவரது அம்மா நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்த அந்த தருணத்திற்கு முன் செல்ல முயன்றால் அவரை காப்பாற்றி இருப்பேன், இன்று அவரோடு இருக்கும் அந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு அன்போடு இருந்திருக்கும் என்றார், இன்னொருவர் அவர் சந்தித்த ஒரு விபத்து நடந்திராமல் இருந்தால் இன்று அவர் இன்னும் தெம்போடு நடக்க முடியுமே என்று வருத்தப்பட்டார், நானோ எனது அப்பா எனக்கு இன்ஜினியரிங் படிக்க வைக்க முடியவில்லையே என்று அழுத அந்த தருணமே என்னை MIT சென்று படிக்க வேண்டும் என்று வெறி கொண்டு படிக்க வைத்தது என்றேன், அப்போது இன்னொரு நண்பர் ஒருவர்.... நான் கரு முட்டையாக இருக்கும் அந்த நாளுக்கு செல்ல வேண்டும், அப்போது என்னை நோக்கி வந்து கொண்டு இருந்த அந்த விந்தை எட்டி உதைக்க வேண்டும்..... கருவிலேயே கலைக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்றபோது சற்று அதிர்ச்சியாக இருந்தது.



நண்பர் ஒரு தத்துப்பிள்ளை, பெரிய மனது கொண்ட ஒரு பெற்றோர் அவரை தத்து எடுத்து வளர்த்து வந்து இருக்கின்றனர். அவர்க்கு ஒரு காதல் இருந்தபோது அவரது அண்ணனுக்கு இந்த காதல் ஒரு திருமண தடையை ஏற்படுத்திவிட்டு விடுமோ என்று அவரது காதலியை வெறுப்பது போல நடித்து பிரிந்து இருக்கின்றார், ஆனால் இன்றளவும் அவரது காதல் நிஜமென்பதால் கண்ணீர் சிந்திக்கொண்டு, அவள் எங்கு இருந்தாலும் நன்றாக இருக்கட்டும் என்று இருந்து கொண்டு இருக்கிறார். அன்று அவர் இதை சொல்லியவுடன், ஒன்று மட்டும் தெளிவாக விளங்கியது..... 



நீங்கள் ஒரு தருணத்தை உங்களது முந்திய காலத்தில் சென்று இன்று இருந்து, மீண்டும் வாழ்க்கையினை தொடரலாம் என்று யோசித்தால் ஒன்று மட்டும் உங்களுக்கு புலப்படும்...... யாரும் சிறு வயதிற்கு சென்று விட வேண்டும் என்று நினைக்க மாட்டிர்கள், ஏனென்றால் கல்லூரி செல்லும் வரை உங்களது பெற்றோரே உங்களுக்கு முடிவினை எடுத்திருப்பார்கள், ஆகையால் காலத்தினை பின்னோக்கி செலுத்தினால் கல்லூரி வரை மட்டுமே செலுத்துவீர்கள். அந்த கல்லூரி பருவத்தினுள் மட்டுமே நமது முடிவு எடுக்கும் திறன் நம்மிடம் ஆரம்பித்தது.... ஆனால், இந்த அனாதைகளாக ஆக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் காலம் அவர்களின் கருவில் இருந்தே ஆரம்பிக்கிறதோ ? அவர்களின் ஒவ்வொரு முடிவையும் யாரோ அல்லவா எடுத்து கொண்டு இருக்கிறார்கள் !



நினைத்து பாருங்கள்.... கருவறையில் இருந்து இந்த மண்ணில் பிறந்தபோதே அவர் வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தவர்கள், அதன் பின்னர் அவர்களின் சாப்பாடு, தூக்கம், துணி என்று எல்லாவற்றையுமே இந்த மக்கள் ஏற்க மட்டுமே அல்லவா செய்கிறார்கள். அவர்கள் தத்து கொடுக்கப்பட்டாலும், அவர்களுக்கு என்று இருக்கும் ஆசைகள் எல்லாமே காவு கொடுக்கப்பட்டு கொண்டிருக்கிறது அல்லவா ? ஒரு கால எந்திரம் கிடைத்தால் நமக்கு ஒரு தருணத்தை மாற்றும் சக்தி இருந்தால், நம் வாழ்வின் ஒரு முடிவை மாற்றலாம்..... ஆனால், இந்த அனாதைகள் அந்த விந்தின் பாதையை மாற்ற நினைக்க மாட்டார்களா ?! இந்த உலகில், அன்புக்கு ஏங்கும் மக்கள் நிறைய பேர்..... அந்த அன்பினை இவர்களுக்கு குறையாமல் கொடுப்போமே, என்றும்.... என்றென்றும் ! நம்மிடம் அதை தவிர வேறென்ன குறைவில்லாமல் இருக்கிறது ?!



Labels : Suresh, Kadalpayanangal, Ennangal, Thoughts, Time machine, orphan

Monday, August 28, 2017

தடம் மாறிய தேடல்கள் !!

சமீபத்தில் எனது நண்பனின் தந்தை தனது பால்ய கால நண்பர்களுடன் ஏற்காடுவிற்க்கு செல்ல ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று பேசி கொண்டிருந்தார். உடனே நண்பன் அடுத்த வாரத்தில் இதை பற்றி விரிவாக பேசலாம், அதுவரை நீங்களும் நானும் கொஞ்சம் அதை பற்றிய தகவல்களை சேகரிக்கலாம் என்று சொல்லி விட்டு என்னோடு கிளம்பினான். அடுத்த வாரத்திலும் எனக்கு அவனை சந்திக்கும் வேலை இருந்ததால் அங்கு சென்று இருந்தேன், அப்போது அவனது தந்தையிடம் "என்ன அங்கிள்..... எப்போ உங்க ட்ரிப் ?" என்று கேட்க அவர் என்னிடம் அடுத்த வாரம் என்று சொன்னாலும் அதில் எந்த உற்சாகமும் இல்லை. எனக்கு எனது நண்பனின் முன் என்னவென்று கேட்கலாம் என்று நினைத்தாலும் இதெல்லாம் தேவையா என்று இருந்து விட்டேன், ஆனாலும் மனம் ஒரு குரங்காயிற்றே.... எனது நண்பன் குளித்து விட்டு வந்து விடுகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு செல்ல, நான் மீண்டும் என்னவாயிற்று என்று அவரை கேட்டேன். சிறிது தயக்கத்துடன் ஒரு ஐம்பது அல்லது அறுபது பிரிண்ட் அவுட் காகிதங்களை எடுத்து என் முன் போட்டு, இதெல்லாம் எனது நண்பன் அவருக்காக கூகிள் தளத்தில் தேடி தேடி அவருக்காக தங்கும் விடுதிகள், உணவகங்கள், சுற்றி பார்க்கும் இடங்கள் என்று நிறைய தகவல்களை கொண்டு வந்திருந்தான். அதை பார்த்த நான் அவரிடம் "பாருங்கள்..... உங்களது மேல் அவனுக்கு எவ்வளவு அன்பு, இவ்வளவு தகவல்களை தேடி எடுத்து இருக்கிறான்" என்று சொல்ல..... அவரோ "நீங்கள் எல்லாம் இந்த தகவல்களை தேடி தந்தது மகிழ்ச்சி என்றாலும் அதை சேகரித்த முறை முற்றிலும் தவறு என்று உங்களுக்கு புரியவில்லையா ?" என்று கேட்க நான் முழித்தேன். அவரே தொடர்ந்து "முன்பெல்லாம் குடும்பத்தை கூட்டி கொண்டு சுற்றுலா செல்லவேண்டும் என்றால் பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் நண்பர் ஒருவர் சென்று வந்து இருக்கிறார் என்று தெரிந்துக்கொண்டு அவரிடம் சென்று கேட்ப்போம், அவர் சென்று வந்ததை மகிழ்ச்சியுடன் கதையாக சொல்வார்.... புரிந்ததையும் புரியாததையும் வைத்துக்கொண்டு தேடி சென்று அங்கு புது மனிதர்களுடன் கேட்டு தெரிந்து அந்த இடத்தை உங்களுக்கு காட்டுவதில் ஒரு தந்தையாக மகிழ்ச்சி....."என்று சொன்னவுடன் எனக்கு எனது புத்தியை சம்மட்டியால் அடித்தது போல இருந்தது. தேடுதல் யந்திரம் என்று வந்ததில் இருந்து இப்படி எத்தனை தேடல்களை நாம் இழந்து இருக்கிறோம், நமது முந்தைய தகவல் தேடலில் நண்பர்கள் அமைவார்கள், அவர்கள் சென்று வந்த இடத்தை பற்றி பேச வாய்ப்பு இருந்தது..... இன்று கார் ஏறி உட்கார்ந்து GPS சொல்லும் முறையில் அந்த இடத்தை சரியாக அடைகிறோம்,  சுற்றி பார்க்கிறோம், அது உண்மையிலேயே சந்தோசம் தருகிறதா ?!



எனக்கு இன்னமும் யாபகம் இருக்கிறது, எனது தந்தை முதல் முறையாக எங்களை ஊட்டி அழைத்து செல்ல முயன்றபோது அது வடக்கில் இருக்கிறதா இல்லை கிழக்கா என்றெல்லாம் அவருக்கு தெரியாது, ஒரு சராசரி குடும்பத்தை ஊன் உறக்கமின்றி காக்கும் ஒரு குடும்பத்தலைவருக்கு ஊட்டி என்ற இடம் இருக்கிறது என்று தெரிவதே அதிகம் ! அவர்க்கு தெரிந்த வரை என்றோ யாரோ ஊட்டி சென்று வந்து சொன்ன தகவல்கள். அதை யாபக அடுக்கில் இருந்து எடுத்து தனது நண்பர் முருகேசன்தான் என்பது கண்டுபிடித்தார். நான்கு தெரு தள்ளி இருக்கும் அவரது வீட்டை தேடி என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு சென்றார். வீட்டில் நுழைந்தவுடன் என்னப்பா இப்போதான் வழி தெரிந்ததா என்று கிண்டலுடன் தொடங்கிய அந்த உரையாடலில், அவரின் மகன் எனக்கு சுட்டி தோழனாக அறிமுகமானான். இருவரும் நண்பர்களாகி விளையாடி முடிக்கவும், எனது தந்தை தகவல்களை சேகரிக்கவும் சரியாக இருந்தது. முடிவில் அங்கிருந்து கிளம்பும் போது "ஊட்டி போறியா..."என்று அவர் கேட்க எனக்கு ஊட்டிக்கு போகமலேயே பெருமையாக இருந்தது !






யாரேனும் வீட்டிற்க்கு வரும்போது இன்றெல்லாம் அவரின் முன் டிவி போட்டு விட்டு நாம் அமைதியாகி விடுவது பழக்கம். ஆனால், பொதுவாக அவர் நாம் தெரிந்திராத ஊரில் இருந்து வந்து இருக்கிறார் என்றால் சிறு குழந்தைகளும், குடும்பமும் அவரை சுற்றி அமர, அவர் சென்று வந்த ஊர் கதைகளையும், அங்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களையும் சொல்லுவதை பார்த்து இருக்கிறீர்களா ? இன்று அதையே சன் டிவி, ஜெயா டிவி போன்றவைகள் விருந்தினர் பக்கம் என்று கொண்டு வந்துவிட்டனர். இப்படி வந்து செல்லும் உறவினர்கள்தான் பிள்ளைகளுக்கு ஹீரோ இல்லையா..... அவரை போல ஆகணும் என்று பிள்ளைகள் படிப்பது என்பது எல்லாம் இன்று கனவு !! இன்று ஒருவர் வந்து ஊட்டி செல்லும் பாதை சரியில்லை என்றால், யூ டியூபில் இருந்து வீடியோ எடுத்து அவர் முன் போட்டு காட்டி அவரின் அனுபவத்தை கேலிக்கு உள்ளாக்குகிறோம்.





ஒரு பயணம் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கும்போது, அதன் சந்தோசம் அங்கு சென்று நிற்ப்பதில் இருந்து ஆரம்பிப்பதில்லை என்பது எனது நண்பனின் தந்தை சொன்னதில் இருந்து புரிந்தது. அந்த பயணம் செல்ல வேண்டும் என்று யோசித்தவுடன், நண்பர்களிடத்தில் தகவல் சேகரிப்பது, அவர்களின் வீடுகளுக்கு செல்வது, போன் செய்து அங்கு தட்வெட்ப நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்பது, அங்கு செல்லும்போது இந்த போர்வையை வைச்சுக்கோங்க அண்ணா என்று அவர்கள் கொடுப்பது, வீட்டை பார்த்துக்கோங்க.... தோட்டத்துக்கு கொஞ்சம் தண்ணி ஊத்திடுங்க என்று சொல்வது, குடும்பத்துடன் குழந்தைகளுடன் வந்திருக்கும்போது நடத்துனர் ஜன்னல் ஒர சீட்டில் உட்கார இடம் அமைத்து கொடுப்பது, பிஸ்கட் சாப்பிடறியா என்று இன்னொரு குடும்பம் கேட்பது, நில்லுங்க நான் போட்டோ எடுக்கறேன் என்று முகம் தெரியாத ஆள் உதவுவது, எப்படி போவது என்று முழிக்கும்போது ஆட்டோ டிரைவர் முப்பது ரூபா கொடுங்க என்று ஏற்றி செல்வது, இதை நீங்க பார்க்கலியா என்று அந்த ஊரின் ஆட்கள் பாசத்துடன் சொல்வது, உணவு எங்கு நன்றாக இருக்கும் என்று கேட்க்கும்போது அந்த கடைக்கு மட்டும் போகாதீங்க என்று தகவல் சொல்பவர்கள், நடந்து நடந்து களைதிருக்கும்போது பையை எடுத்துவைத்து இங்க உட்காருங்க என்று அட்ஜஸ்ட் செய்யும் மனிதர்கள் என்று இப்படி ஒரு பயணத்தில் கணக்கில் அடங்காத நண்பர்களையும், மனிதர்களையும் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் இந்த கூகிள் தேடலில் தொலைகிறது என்பது உங்களுக்கு தெரிகிறதா ?!



இன்று ஒரு இடத்திற்கு செல்வதென்றால் அதன் பயண நேரம், எப்படி செல்ல வேண்டும், ரோடு எங்கு நன்றாக இருக்கும், செல்லும் இடத்தில் தங்குவதற்கு ஏற்ற இடம் ரிசெர்வ் செய்வது, எந்த உணவகம் நன்றாக இருக்கும், எப்போது எந்த இடத்தில் கூட்டம் இருக்காது என்று எல்லாமும் நாம் யாரிடமும் கேட்காமல் கூகிள் கொடுத்து விடுகிறது. அங்கு செல்வதற்கு தடம் மாறாமல் செல்ல GPS உதவுகிறது........ நாம் செய்வது எல்லாம் அங்கு சென்று சிரித்துக்கொண்டே போட்டோ எடுப்பது மட்டும்தான் !! பிள்ளைகளுக்கு யாரையும் சார்ந்து இராமல் கற்றுகொடுக்கிறோம் என்பது சில நேரங்களில் புரிவதில்லை நமக்கு !!



ஒரு பயணம், ஒரே ஒரே பயணம் இந்த கூகிள் தேடல் இல்லாமல் மேற்கொண்டு பாருங்கள்...... அந்த பயணம் பற்றி நீங்கள் சிந்திக்க தொடங்கிய கணத்தில் இருந்து சந்தோசமாக உணர்வீர்கள். ஒவ்வொரு பயணமும் ஒரு அனுபவத்திற்க்காக மேற்கொள்ளபடுவது எனில்...... அந்த அனுபவம் அங்கு சென்றதில் இருந்து ஆரம்பம் ஆகணுமா, இல்லை அங்கு செல்ல நினைத்ததில் இருந்தா ?!!


Labels : Suresh, Kadalpayanangal, Google, Payanam, Travel, GPS, Enjoy the travel, Thoughts

Wednesday, July 12, 2017

ஊர் ஸ்பெஷல் - ஊட்டி வர்க்கி !! (பகுதி - 1)

ஊட்டி என்று சொன்னாலே, உடம்பின் உள்ளே ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுவதை  தடுக்க முடியாது. சிறு வயதில் எனக்கு தெரிந்தது எல்லாம் பிஸ்கட் மட்டுமே, அதுவும் பிரிட்டானியாவின் மில்க் பிக்கிஸ் பிஸ்கட் என்பது மிகவும் சுவையாக இருக்கும், ஒரு நாள் என் அப்பா அவரது நண்பர் ஊட்டி சுற்றுலா சென்று இருந்ததாகவும், வர்க்கி வாங்கி வந்து இருந்தார் என்று எனக்கு ஒன்று கொடுத்தார். எனது கைகளுக்குள் அடங்கும் அளவுக்கு இருந்த அதை, எதை தொட்டுக்கொண்டு சாப்பிடுவது என்று யோசிக்கும்போது, அதுவும் பிஸ்கட் போலத்தான் என்று சாப்பிட சொன்னார். ஒரு கடியிலேயே அது பிஸ்கட் போன்று இல்லாமல் ஒரு தனி சுவையுடன் இருந்ததை உணர முடிந்தது.... இன்று ஊட்டி சென்று வர்க்கி வாங்கி சுவைத்தபோது, சிறுவயதில் உணர்ந்ததை உணர முடிந்தது, வர்க்கிக்கு மட்டும் வயதாவதில்லை போலும் !!



ஊட்டி, மலைகளின் அரசி, நீலகிரி மலைப்பகுதியில் நீலகிரி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. நாம் ஊட்டி என்று அழைத்து பழகிவிட்டாலும் ஊட்டிக்கு அரசாங்கம் வைத்த பெயர் உதகமண்டலம்.  கடல் மட்டத்தில் இருந்து 2286 மீ அதாவது 7500 அடி உயரத்தில் அமைந்துள்ளது ஊட்டி. நீலகிரி மாவட்டத்தின் தலைநகராகவும், சுற்றுலாத் துறையை மேம்படுத்தும் இடமாகவும் ஊட்டி விளங்குகிறது. கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையும், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் ஊட்டி என்ற உதகமண்டலம் அமைந்துள்ளது. இந்தியாவின் முதல் பையோஸ்பியர்(biosphere) நீலகிரி.  இது கடல் மட்டத்திலிருந்து 7347 அடி (2239 மீ) உயரத்தில் உள்ளதால் குளுமையாக உள்ளது. 12-ஆம் நூற்றாண்டில் நீலகிரி மலையில் ஹொய்சாளர்களின் ஆட்சி புரிந்தனர். பின்னர், திப்பு சுல்தானின், மைசூர் அரசுப் பகுதி ஆன உதகமண்டலம் 18-ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேயரின் கைக்கு மாறியது. அப்போது கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தின் ஆளுனராக இருந்த ஜான் சல்லிவன் என்பவர், இப்பகுதியின் குளுமையான தட்பவெட்ப நிலையை விரும்பி இங்கிருந்த தோடர், இரும்பா, படுகர் முதலிய பழங்குடியினரிடம் இருந்து நிலங்களை வாங்கினார். ஆங்கிலேயரின் ஆட்சியில் இம்மலைப் பிரதேசம் நல்ல வளர்ச்சியைக் கண்டது. வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சாலைகளும், நீலகிரி மலை இரயில் பாதையும் அமைக்கப்பட்டது. இதன் காரணமாக உதகை, ஆங்கிலேயருக்கு கோடைக்காலத் தலைநகரமாக விளங்கியது.  உதகம் என்றால் தண்ணீர், மண்டலம் என்றால் வட்ட வடிவில் அமைந்துள்ள தண்ணீர்.  எனவே உதகமண்டலம் என்பது அங்கிருக்கும் ஏராளமான ஏரிகளை குறிக்கிறது.  பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் ஒட்டெகமண்ட் எனவும் அழைக்கப்பட்டது. அதுவே சுருங்கி ஊட்டி என்றானது.  



வர்க்கி..... வருக்கி..... வறுக்கி..... இதை எப்படி எழுதுவது என்பது தெரியவில்லை. பேசும்போது மேலே சொன்ன வார்த்தைகள் எல்லாமே ஒன்று போலவே ஒலித்தாலும், இன்றுவரை இதை எழுதுவது ஆள் ஆளுக்கு மாறுபடுகிறது என்பதுதான் உண்மை ! இந்த வர்க்கி என்பது ஒரு சிறிய பொட்டலம் போன்று காணப்பட்டாலும், அது உள்ளுக்குள் பல பல அடுக்குகளை கொண்டு இருக்கிறது. அதன் கதையை பல பல பேக்கரிகளில் கேட்டாலும் "நதி மூலம், ரிஷி மூலம்" எல்லாம் ஏன் பார்க்கறீங்க, அந்த காலத்தில் இருந்து இது பேமஸ் அவ்வளவுதான் என்பதே பதிலாக இருந்தது. இருந்தாலும் நோண்டுவது நமது பழக்கம் என்பதால்.... வர்க்கி என்பது குக்கீஸ் ஜாதியை சேர்ந்தது. இருங்க, அது எப்படி குக்கீஸ் என்று சொல்றீங்க, அது பிஸ்கட் போன்று அல்லவா இருக்கும், என்று கேட்பவர்கள் முதலில் இந்த பிஸ்கட் மற்றும் குக்கீஸ் பெயர் காரணம் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். வர்க்கி எதனால் குக்கீஸ் இனத்திற்குள் வந்தது ?



குக்கீஸ் என்று கேள்விப்பட்டதுண்டா ? வெளிநாடு செல்லும்போதெல்லாம், தங்கி இருக்கும் ஹோட்டல்களில் டீ சாப்பிடும்போது கொறிக்க சில பிஸ்கட் வைப்பார்கள், ஒரு முறை நன்றாக இருக்கிறதே என்று இன்னும் இரண்டு பிஸ்கட் கிடைக்குமா என்று கேட்டேன், அவர்கள் முழித்த முழியில், இதற்க்கு முன்னே சாப்பிட்டது ஒருவேளை மாடு போட்ட முட்டையோ என்று சந்தேகம் வந்தது. பின்னர் நான் விளக்கிய விளக்களில், அதன் பெயர் குக்கீஸ் என்று தெரிய வந்தது..... ஏண்டாப்பா, எங்க ஊர்ல எல்லாம் இதை பிஸ்கட் அப்படின்னுதானே சொல்லுவாங்க ?!  அப்போ.... குக்கீஸ் அப்படின்னா என்ன ? பிஸ்கட் என்றால் என்ன ? அது எல்லாம் இருக்கட்டும்... ரஸ்க் என்பது பிஸ்கட் அல்லது குக்கீஸ் இனத்தை சேர்ந்ததா ?!


பிஸ்கட் என்ற ஆங்கிலச் சொல் பெஸ்கட் என்ற பிரெஞ்சு சொல்லில் இருந்து உருவானது. இதன் மூலச் சொல் லத்தீன் மொழியில் இருந்து பெறப்பட்டது என்கிறார்கள். லத்தீனில் பிஸ்க் கோட்டாமா என்றால் இருமுறை சுட்டது என்று பொருள். அதிலிருந்தே பிஸ்கட் உருவாகியிருக்கிறது. அமெரிக்கா மற்றும் கனடா ஆகிய நாடுகளில் குக்கீஸ் என்றும் மற்ற ஆங்கிலம் பேசும் நாடுகளில் பிஸ்கட் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஸ்காட்லாந்தில் குக்கீ என்றால் 'பன்னை மட்டுமே குறிக்கும் என்கிறார்கள். பிஸ்கட் தயாரிப்பின் வரலாறு ரோமில் தொடங்குகிறது. கோதுமையில் செய்த சிறிய துண்டுகளான ரொட்டியை தேனில் தொட்டுச் சாப்பிடும் பழக்கம் அவர்களுக்கு இருந்தது. அந்த நாட்களில் பிஸ்கட்டுகளில் இனிப்பு சேர்க்கப்படவில்லை. விற்பனைப் பொருளாக மாறவும் இல்லை. வீட்டில் மட்டுமே பிஸ்கட்டுகள் தயாரிக்கப்பட்டன. 16-ம் நூற்றாண்டில்தான் பிஸ்கட், விற்பனைப் பொருளாக மாறியது.அதன் பிறகு கடற்படை வீரர்களுக்கான உணவாக பிஸ்கட் மாறியது, கடற்பயணத்தில் கெட்டுப்போகாத உணவுப் பொருளாக பிஸ்கட் இருந்ததே இதற்கான முக்கியக் காரணம். ஆனால், அந்த பிஸ்கட்டுகள் இன்று நாம் சாப்பிடுவது போல மிருதுவாக இல்லை. கடினமான பிஸ்கட்டுகளுக்கு பதிலாக இனிப்பும் முட்டையும் சேர்த்து மிருதுவான பிஸ்கட்டுகளைத் தயாரிப்பதில் பெர்சியர்கள் அக்கறை காட்டினார்கள். அதன் காரணமாகப் புதிய வகை மென் பிஸ்கட்டுகள் தயாரிப்பது தொடங்கியது. 15 மற்றும் 16-ம் நூற்றாண்டுகளில் துறவிகள் தங்களின் உணவாக பிஸ்கட்டை வைத்திருந்தார்கள். துறவிகளுக்காகவே விஷேசமான பிஸ்கட்டுகள் மடாலயங்களில் தயாரிக்கப்பட்டன. அதை விரத நாட்களில் பயன்படுத்தி வந்தார்கள். 


1595-ல் டீபோல் என்ற ஆர்மீனியத் துறவி ஒருவர் தனது விரத நாட்களில் சாப்பிட்ட பிஸ்கட் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். 17-ம் நூற்றாண்டில் யூதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஜோடன் கேக் என்ற குக்கீ யூத துறவிகளின் விருப்ப உணவாக இருந்தது. தொழில் புரட்சியின் வழியாக ஈஸ்ட் தயாரிப்பு எளிதானது. பிஸ்கட்டை எம்போஸ் செய்யவும் விரும்பிய வடிவத்தில் வெட்டுவதற்கும் உரிய இயந்திரங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. தாமஸ் விகர்ஸ் என்பவர் இந்த இயந்திரங்களை உருவாக்கினார். புதிய இயந்திரங்களின் வருகையால் பிஸ்கட் செய்வது தனித் தொழிலாக வளர ஆரம்பித்தது. அதற்கான சந்தை உருவானது. ஆகவே, பிஸ்கட்டுகளை எளிய மக்களும் வாங்கி உண்ணத் தொடங்கினார்கள். டீயில் பிஸ்கட்டை முக்கிச் சாப்பிடும் பழக்கம் இங்கிலாந்தில்தான் பிரபலமானது. 19-ம் நூற்றாண்டில் உழைக்கும் மக்களே டீயில் பிஸ்கட்டை ஊறவைத்து சாப்பிட்டு வந்தார்கள். ஆகவே, அதை பிரபுக்கள் மோசமான பழக்கம் என ஒதுக்கி வைத்தார்கள். பணக்கார விருந்தில் டீயில் பிஸ்கட் முக்கி சாப்பிட அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. ஆனால், டீயில் ஊறிய பிஸ்கட்டின் சுவை பலருக்கும் பிடித்திருக்கவே, அது அனைவருக்குமான பழக்கமாக உருமாறியது. இதற்காகவே விசேஷ பிஸ்கட்டுகள் தயாரிக்கப்பட்டன. அப்படி அறிமுகமானதே ரஸ்க். இது போர்த்துகீசிய சொல்லான ரோஸ்காவில் இருந்து உருவானது. இந்தியாவிலும் பிரிட்டிஷ் மூலமாகவே ரஸ்க் அறிமுகமானது.



இப்போ புரிஞ்சதா..... மீசை இருந்தா இந்திரன், மீசை இல்லைனா சந்திரன் !! அது போலவே மொறு மொறுன்னு இருந்தால் பிஸ்கட், கொஞ்சம் பதமாக இருந்தால் குக்கீஸ். அப்போ நம்ம வர்க்கி... குக்கீஸ் அப்படின்னு ஒதுக்கிறீங்களா ?! அது எப்படி, குக்கீஸ் என்பது பிஸ்கட் போலவே தட்டையாக இருக்கும், ஆனால் இது பப்ஸ் போலவே இருக்கிறதே எப்படி என்றால்.... அது நம் மண்ணின் மைந்தர்கள் செய்த வேலை. ஆங்கிலேயர்களின் பிரதான நொறுக்கு தீனியான, 'குக்கீஸ்' (பிஸ்கட்) அவர்கள் காலத்தில் தான் தமிழகத்தில் அறிமுகமானது. காலையில், நீலகிரியின் மணம் கமழும் தேநீரோடு, சில, பல குக்கிகளை விழுங்குவது, அவர்களது வழக்கம். அவர்களிடம் பணியாற்றிய சில சமையல்காரர்கள், பிஸ்கட்டை அடிப்படையாக வைத்து, புதுச்சுவையில் தயாரித்தது தான் வர்க்கி!



அது சரிங்க, பிஸ்கட், குக்கீஸ் பெயர் காரணம் எல்லாம் ஓகே, ஆனால் இதற்க்கு வர்க்கி என்று எப்படி பெயர் வந்தது.... 'மொறு மொறு'வென்று இருந்த அதன் புதுச்சுவை, ஆங்கிலேயர்களுக்கு பிடித்துப் போக, இன்று, ஊட்டியின் அடையாளங்களில் ஒன்றாக உயர்ந்து விட்டது, வர்க்கி! காய்ந்த நிலையில் இருக்கும் பொருளை, வறட்டி என்போம். 'வற வற' என இருந்ததால், 'வறக்கிஸ்' என சொல்லப்பட்டு, பின்னாளில், 'வர்க்கி' என்று மருவியது. நெய்யில் வறுத்து தயாரிக்கப்பட்டதால், இப்பெயர் உண்டானதாகவும் சொல்கின்றனர்.

வர்க்கி என்பதன் பெயர் காரணத்திற்க்கே இவ்வளவு நீளமான பதிவாகிவிட்டது... அதன் தயாரிப்பு, சுவை, எங்கு கிடைக்கும், எப்படி செய்வது என்பதை எல்லாம் அடுத்த பதிவில் பார்ப்போமா !! 

 Labels : Suresh, Kadalpayanangal, Ooty, Udagamandalam, Varkey, Varukki, Varki, Indian bakery, famous for, famous ooty varkey