Monday, September 4, 2017

திரும்ப வந்துட்டேன்னு சொல்லு !!

காலம் எவருக்கும் நிற்காமல் ஒரு காட்டாறு போல சென்று கொண்டு இருக்கிறது இல்லையா ?! நமது வாழ்வில் சந்தோஷங்களும், துரோகங்களும், மன்னிப்புகளும், சண்டைகளும், சோகங்களும், சவால்களும் என்று வந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன, சற்று நின்று நிதானித்து வானத்தை பார்த்து எதை நோக்கி ஓடி கொண்டு இருக்கிறோம் என்று சிந்தித்து பார்த்தால், வெறுமையே மிஞ்சுகிறது இல்லையா ! இந்த காலத்தை கட்டு படுத்த தெரியாமல் நாம் அதன் வெள்ளத்தோடு கலந்து சென்று கொண்டு இருக்கிறோம், அதனை என்றாவது எதிர்த்து சென்று, ஒரு தருணத்தில் திரும்ப சென்று அங்கிருந்து மீண்டும் வாழ வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பியதுண்டா ?! சில விஷயங்கள் நடக்காது என்று தெரிந்தாலும், ஒரு சுவாரஸ்யத்திற்காக நீங்கள் அந்த தருணத்தை மனதில் கொண்டு வந்ததுண்டா ? எந்த நொடியில் உங்களது வாழ்க்கை மாற ஆரம்பித்தது என்று நீங்கள் சற்றேனும் கவனித்ததுண்டா.... ஒரு வேளை அந்த தருணம் உங்களுக்கு மீண்டும் கிடைத்தால் இன்று வாழ்க்கை எப்படி இருந்து இருக்கும் ?



கண்களை மூடி யோசித்து பார்த்தால்..... ஜன்னல் ஓரத்து பஸ் பயணங்கள், ரோட்டின் இரண்டு பக்கங்களும் புளிய மரங்கள் சூழ்ந்த நிழல், சேமியா ஐஸ் வண்டிக்காரர், சில்லாங் கல் விளையாடிய நினைவுகள், பெரிய திண்ணை இருந்த வீடு, காவேரி கரை குளியல், பாட்டியின் சுருக்கு பையில் இருந்து கிடைத்த பத்து பைசா, வேப்ப மரத்தில் ஏறி விளையாடிய தருணங்கள், கரண்ட் இல்லாத பொழுதில் அம்மா வீசிய விசிறியின் காற்றில் தூங்கியது, பக்கத்து வீட்டு பெண்ணுடன் விளையாடியபோது கிடைத்த இனம் தெரியாத கிளுகிளுப்பு, முதல் முதலாக பாண்ட் போட்ட தருணம், வாத்தியார் நல்லா படிக்கற என்று சொன்ன சந்தோசம், முதல் காதல், முதல் பிரிவு, இரண்டாம் ஆட்டம் சினிமா நண்பர்களுடன், சரோஜாதேவி புத்தகம் படித்தது, ஆனந்த விகடனில் ஜோக் வாசித்து சிரித்த தருணங்கள், ராஜேஷ்குமார் கிரைம் நாவல்.... என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம் இல்லையா ?!



ஊர் ஸ்பெஷல் பயணங்களில் பல சுவாரசியமான மனிதர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும், அப்படியான ஒரு பயணத்தில் ஒரு பெரியவரை சந்திக்க நேர்ந்தபோது, வெகு சுவாரசியமாக வாழ்க்கையை பற்றி சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார். இந்த வாழ்க்கை என்பது வெறும் ஆம், இல்லை என்பதிலேயே உள்ளது என்று அவர் கூறியபோது, ஆச்சர்யப்பட்டேன். இந்த பதிவை படிக்க போகிறேனா, இல்லையா.... ஆம் என்றால் உங்களுக்கு ஒரு சந்தோஷமும், இல்லை என்று மூடி வைத்துவிட்டு எழுந்தால் ஒரு சந்தோஷமும் கிடைக்கும், இல்லையா? இப்படி வாழ்வின் ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் நீங்கள் எடுக்கும் முடிவுகளில், இந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு சுவாரசியத்தை ஒளித்து வைத்து இருக்கின்றது என்பது நீங்கள் எடுத்த முடிவுகளின் வழி செல்கையில் தெரிந்துவிடும், ஆனால் நினைத்து பாருங்கள்..... நீங்கள் எடுத்த அந்த முடிவின் எதிர்பதம் ஒரு தங்க சுரங்கத்தை தந்திருக்குமா, இல்லை ஒரு புதைகுழியா ?! இன்று வாழ்வது சொர்க்கத்திலா அல்லது நரகத்திலா ?!



நீங்கள் கடந்த காலத்திற்கு சென்று உங்களது வாழ்வை மாற்ற விரும்புகிறீர்களா என்று கேட்டால், எத்தனை பேர்
ஒரு பொன்மாலை பொழுதில் நண்பர்களுடன் உரையாடி கொண்டு இருந்தபோது இந்த கேள்வி எழுந்தது.... எந்த தருணத்தை நோக்கி நாம் திரும்பி செல்ல வேண்டும், வாழ்வு மீண்டும் தொடங்க வேண்டும் என்று. ஒவ்வொருவரும் சுவாரசியமாக விவரிக்க தொடங்க, அந்த காலம் எங்களது அருகினில் சுவாரசியமாக கேட்டு கொண்டு இருந்தது ! நண்பர் ஒருவர் அவரது அம்மா நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்த அந்த தருணத்திற்கு முன் செல்ல முயன்றால் அவரை காப்பாற்றி இருப்பேன், இன்று அவரோடு இருக்கும் அந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு அன்போடு இருந்திருக்கும் என்றார், இன்னொருவர் அவர் சந்தித்த ஒரு விபத்து நடந்திராமல் இருந்தால் இன்று அவர் இன்னும் தெம்போடு நடக்க முடியுமே என்று வருத்தப்பட்டார், நானோ எனது அப்பா எனக்கு இன்ஜினியரிங் படிக்க வைக்க முடியவில்லையே என்று அழுத அந்த தருணமே என்னை MIT சென்று படிக்க வேண்டும் என்று வெறி கொண்டு படிக்க வைத்தது என்றேன், அப்போது இன்னொரு நண்பர் ஒருவர்.... நான் கரு முட்டையாக இருக்கும் அந்த நாளுக்கு செல்ல வேண்டும், அப்போது என்னை நோக்கி வந்து கொண்டு இருந்த அந்த விந்தை எட்டி உதைக்க வேண்டும்..... கருவிலேயே கலைக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்றபோது சற்று அதிர்ச்சியாக இருந்தது.



நண்பர் ஒரு தத்துப்பிள்ளை, பெரிய மனது கொண்ட ஒரு பெற்றோர் அவரை தத்து எடுத்து வளர்த்து வந்து இருக்கின்றனர். அவர்க்கு ஒரு காதல் இருந்தபோது அவரது அண்ணனுக்கு இந்த காதல் ஒரு திருமண தடையை ஏற்படுத்திவிட்டு விடுமோ என்று அவரது காதலியை வெறுப்பது போல நடித்து பிரிந்து இருக்கின்றார், ஆனால் இன்றளவும் அவரது காதல் நிஜமென்பதால் கண்ணீர் சிந்திக்கொண்டு, அவள் எங்கு இருந்தாலும் நன்றாக இருக்கட்டும் என்று இருந்து கொண்டு இருக்கிறார். அன்று அவர் இதை சொல்லியவுடன், ஒன்று மட்டும் தெளிவாக விளங்கியது..... 



நீங்கள் ஒரு தருணத்தை உங்களது முந்திய காலத்தில் சென்று இன்று இருந்து, மீண்டும் வாழ்க்கையினை தொடரலாம் என்று யோசித்தால் ஒன்று மட்டும் உங்களுக்கு புலப்படும்...... யாரும் சிறு வயதிற்கு சென்று விட வேண்டும் என்று நினைக்க மாட்டிர்கள், ஏனென்றால் கல்லூரி செல்லும் வரை உங்களது பெற்றோரே உங்களுக்கு முடிவினை எடுத்திருப்பார்கள், ஆகையால் காலத்தினை பின்னோக்கி செலுத்தினால் கல்லூரி வரை மட்டுமே செலுத்துவீர்கள். அந்த கல்லூரி பருவத்தினுள் மட்டுமே நமது முடிவு எடுக்கும் திறன் நம்மிடம் ஆரம்பித்தது.... ஆனால், இந்த அனாதைகளாக ஆக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் காலம் அவர்களின் கருவில் இருந்தே ஆரம்பிக்கிறதோ ? அவர்களின் ஒவ்வொரு முடிவையும் யாரோ அல்லவா எடுத்து கொண்டு இருக்கிறார்கள் !



நினைத்து பாருங்கள்.... கருவறையில் இருந்து இந்த மண்ணில் பிறந்தபோதே அவர் வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தவர்கள், அதன் பின்னர் அவர்களின் சாப்பாடு, தூக்கம், துணி என்று எல்லாவற்றையுமே இந்த மக்கள் ஏற்க மட்டுமே அல்லவா செய்கிறார்கள். அவர்கள் தத்து கொடுக்கப்பட்டாலும், அவர்களுக்கு என்று இருக்கும் ஆசைகள் எல்லாமே காவு கொடுக்கப்பட்டு கொண்டிருக்கிறது அல்லவா ? ஒரு கால எந்திரம் கிடைத்தால் நமக்கு ஒரு தருணத்தை மாற்றும் சக்தி இருந்தால், நம் வாழ்வின் ஒரு முடிவை மாற்றலாம்..... ஆனால், இந்த அனாதைகள் அந்த விந்தின் பாதையை மாற்ற நினைக்க மாட்டார்களா ?! இந்த உலகில், அன்புக்கு ஏங்கும் மக்கள் நிறைய பேர்..... அந்த அன்பினை இவர்களுக்கு குறையாமல் கொடுப்போமே, என்றும்.... என்றென்றும் ! நம்மிடம் அதை தவிர வேறென்ன குறைவில்லாமல் இருக்கிறது ?!



Labels : Suresh, Kadalpayanangal, Ennangal, Thoughts, Time machine, orphan

5 comments:

  1. சூப்பர் ஜி ! ! Welcome back ! ! !

    ReplyDelete
  2. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  3. என்னாச்சு இவ்ளோ சீரியசா ஒரு பதிவு !!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Illai ji, when I heard the words from my friend, I can feel the pain, so I shared with you as a blog.

      Delete
  4. ஆரம்ப வரிகள் அருமை

    ReplyDelete